Δεν υπάρχουν ενδείξεις, αλλά σημάδια. Δεν υπάρχουν εγκλήματα, μόνο ανωμαλίες. Και κάθε θάνατος είναι η αρχή μιας αφήγησης. Αυτή είναι η ιστορία ενός άντρα που δεν έχει πια τίποτα -δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει μνήμη, δε νιώθει αγάπη, ούτε μίσος- εκτός από την οργή του... Και ένα μυστικό χάρισμα. Γιατί ο Μάρκους είναι ο τελευταίος από τους πνευματικούς: είναι ένας ιερέας που έχει την ικανότητα να ξετρυπώνει τις ανωμαλίες και να ξεχωρίζει τα νήματα που συνυφαίνουν την πλοκή κάθε ανθρωποκτονίας. 

Αλλά ακόμα κι αυτός κινδυνεύει να μην μπορέσει να ανασυνθέσει αυτή την πλοκή. Αυτή είναι επίσης η ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τον ίδιο της τον εαυτό. Και η Σάντρα δουλεύει στις σκηνές του εγκλήματος αλλά, αντίθετα με τον Μάρκους, δεν πρέπει να κρύβεται παρά μόνο πίσω από τον φακό της φωτογραφικής μηχανής της. 

Γιατί η Σάντρα είναι φωτογράφος της αστυνομίας: το ταλέντο της είναι να φωτογραφίζει το τίποτα, για να το καταστήσει ορατό. Αλλά αυτή τη φορά το τίποτα απειλεί να την καταπιεί.

  Γρήγορο, έξυπνο και φοβερά ανατριχιαστικό καταφέρνει να σε παρασύρει αθόρυβα και ύπουλα στην αιώνια πόλη, κάτω από δολοφονίες, μυστικές αποστολές και ανατροπές που σε σοκάρουν μοναδικά! Απίστευτος Καριζι για άλλη μια φορά, δε μ' άφησε να πάρω ανάσα!

Η δικαιοσύνη δεν κάνει ακροαματικότητες. Η δικαιοσύνη δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ο κόσμος θέλει ένα τέρας… Κι εγώ θα τους δώσω αυτό που θέλουν.

Η νύχτα που όλα άλλαξαν για πάντα είναι μια παγωμένη νύχτα με ομίχλη στο Αβεσό, ένα χωριό φωλιασμένο σε μια βαθιά κοιλάδα ανάμεσα στις σκιές των Άλπεων. Ίσως να ήταν ακριβώς εξαιτίας της ομίχλης που το αυτοκίνητο του ειδικού πράκτορα Φόγκελ κατέληξε σ’ ένα χαντάκι. Ένα συνηθισμένο ατύχημα.

Ο Φόγκελ είναι καλά, αλλά έχει πάθει σοκ. Δε θυμάται γιατί βρίσκεται εκεί, ούτε πώς έφτασε. Κι όμως, ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο ειδικός πράκτορας Φόγκελ θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου αλλού, μακριά από το Αβεσό. Πράγματι, πλέον έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που μια κοπελίτσα απ’ το χωριό εξαφανίστηκε στην ομίχλη. Δύο μήνες από τότε που ο Φόγκελ ασχολήθηκε με αυτό που, από απλή υπόθεση εκούσιας φυγής, μετατράπηκε πρώτα σε υπόθεση απαγωγής κι έπειτα σε τεράστιο μιντιακό γεγονός.

Γιατί αυτή είναι η ειδικότητα του Φόγκελ. Δεκάρα δε δίνει για το DNA, δεν έχει ιδέα τι να κάνει με τα ευρήματα της Σήμανσης, όμως σε ένα πράγμα είναι αξεπέραστος: στο να χειραγωγεί τα ΜΜΕ. Να προσελκύει τις κάμερες, να κατακτά τα πρωτοσέλιδα. Να διασφαλίζει όλο και περισσότερα κονδύλια για την έρευνα, χάρη στην προσοχή και τις πιέσεις του «κοινού στο σπίτι». Να αγιοποιεί το θύμα και, στο τέλος, να ξετρυπώνει το τέρας και να το ρίχνει στη φυλακή. Αυτό είναι το παιχνίδι του και αυτή είναι η «υπογραφή» του. Γιατί χρειάζεται κάποιος σαν κι αυτόν, ένας άνθρωπος χωρίς ενδοιασμούς, σίγουρος για τις μεθόδους του, ώστε ένα έγκλημα να βρει αυτό που πραγματικά του αναλογεί: όχι τόσο μια λύση, όσο ένα κοινό.

Έχουν περάσει δύο μήνες απ’ όλα αυτά και ο ειδικός πράκτορας Φόγκελ θα έπρεπε πλέον να βρίσκεται μακριά από εκείνα τα αφιλόξενα βουνά. Όμως τότε τι κάνει ακόμα εκεί; Γιατί εκείνο το ατύχημα; Και, κυρίως, αφού δεν έχει χτυπήσει, σε ποιον ανήκει το αίμα που έχει στα ρούχα του;

     Τον Καρίζι τον αγαπώ. Με τον "Υποβολέα" έγινα φανατική αναγνώστριά του. Περίμενα εναγωνίως το παρόν βιβλίο του, το οποίο αρχικά δε με ενθουσίασε. 
    Στο πρώτο μισό του βιβλίου ο συγγραφέας σκιαγραφεί ένα έγκλημα και το πορτρέτο των ατόμων που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα. Ένας δαιμόνιος επιθεωρητής, μια εξαφάνιση κοριτσιού,μια κοινωνία κλειστή και απομονωμένη, ένας δάσκαλος. 
    Η αλήθεια είναι οτι με μπέρδεψε, καθώς μου έλειπε αυτή η βαθιά ψυχολογική απειλή που μισοκρύβεται απόλυτα ανατριχιαστική, σε κάθε βιβλίο του Καρίζι. Η υπόθεση προχωρούσε χωρίς να γίνεται τίποτα σαφές και με μια ατμόσφαιρα σκοτεινή βέβαια, μα καθόλου εθιστική, προσωπικά για μένα.
   Μετέπειτα η πλοκή αλλάζει, τα κίνητρα γίνονται ευδιάκριτα και οι ήρωες αλλάζουν προσωπείο. Ο καλός γίνεται κακός και το αντίθετο. Κάτι υποψιάζεσαι, μα θέλεις το τέλος για να σιγουρευτείς. Οι τελευταίες σελίδες κορυφώνουν την ιστορία, με την αγωνία να χτυπά κόκκινο και οι ανατροπή γίνεται απολαυστική. 

    Το τέλος δε με ενθουσίασε, είναι αρκετά παρωχημένο για τη γραφή του Καρίζι, ωστόσο το βιβλίο συστήνεται άμεσα, ως ένα έντονο ψυχολογικό θρίλερ, με πολλές ανατροπές.

Στη Ρώμη, σ’ ένα παλιό καφέ, δύο άνδρες –δύο ιερείς– μελετούν τον φάκελο για την εξαφάνιση μιας κοπέλας, της Λάρα. Ο ένας ιερέας, ο Κλεμέντε, είναι ο καθοδηγητής. Ο άλλος, ο Μάρκους, ένας κυνηγός, εκπαιδευμένος να ξετρυπώνει το κακό. Έτσι τουλάχιστον του λένε. Γιατί εκείνος δεν θυμάται. Δεν έχει πια μνήμη.
Η Σάντρα εργάζεται στη Σήμανση. Η ματιά της, αντικειμενική σαν φωτογραφικός φακός ,είναι εκπαιδευμένη να αναγνωρίζει κάθε λεπτομέρεια που δείχνει άσχετη, εκτός τόπου, γιατί ξέρει ότι εκεί φωλιάζει το κακό. Τέτοια ματιά διαθέτει μόνο όποιος κυνηγάει τις λεπτομέρειες. Κι όποιος νιώθει ένοχος. Γιατί και στη δική της ζωή υπάρχει μία άσχετη, εκτός τόπου λεπτομέρεια. Μια λεπτομέρεια που τη βασανίζει.
Όταν οι δρόμοι του Μάρκους και της Σάντρα διασταυρώνονται, φέρνουν στο φως ένα τρομαχτικό μυστικό, κρυμμένο στα άδυτα του Βατικανού και στις πιο σκοτεινές γωνιές της Ρώμης. Ένα σχέδιο θανάτου που μόνο ένα δαιμονικό αλλά και ταυτόχρονα ευφυές μυαλό θα μπορούσε να συλλάβει.
Ο μόνος τρόπος να το ματαιώσουν είναι να βρουν τη Λάρα ζωντανή.

Το ξεκίνησα ένα καλοκαιρινό βράδυ και ξαγρύπνησα μέχρι το πρωί. Η υπόθεση καθηλώνει, η ατμόσφαιρα μυστηριακή και απόκοσμη σε τραβά μέσα στην ιστορία. Ο Καρίζι είχε γίνει ήδη από  τους αγαπημένους μου συγγραφείς μυστηρίου-ψυχολογικού θρίλερ, από το μυθιστόρημα του "Ο Υποβολέας", τόσο δυνατό και σοκαριστικό στην πλοκή και στις περιγραφές, που είχε εντυπωθεί για αρκετό καιρό στη μνήμη μου. Με το μυθιστόρημα του αυτό καταφέρνει να με κατακτήσει ολοκληρωτικά. 
Πέρα από το γεγονός πως η περιγραφή στο οπισθόφυλλο δεν έχει καμία σχέση με την ουσιαστική υπόθεση, η ευφυής κατά τη γνώμη μου πλοκή, σε συνδυασμό με τις συνεχείς ανατροπές και την κατακόρυφη αύξηση της αγωνίας, κάνει τον αναγνώστη να μην μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του. 
Ο συγγραφέας βασίζεται στο απροσδόκητο, στην εναλλαγή σκηνών και σκιαγραφεί τους ήρωες του τόσο ζωντανά, που νομίζεις πως τους βλέπεις δίπλα σου. Ο κεντρικός ήρωας ξεχωριστός, ο χαρακτήρας του δομημένος αριστοτεχνικά, μέσα από συνεχείς ψυχολογικές διακυμάνσεις, σε συνδυασμό με την αποστασιοποίηση του από τις "σκηνές εγκλήματος" και την αμνησία που τον βασανίζει, καταφέρνει και γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός. 
Δύσκολο για άντρα συγγραφέα να "μπαίνει" τόσο βαθιά στο χαρακτήρα ενός γυναικείου προσώπου, μα εδώ ο Καρίζι το καταφέρνει με επιτυχία. Η Σάντρα, μέσα στην απλότητα και τη μελαγχολία της παρασύρει τον αναγνώστη στην προσπάθεια της να λύσει το γρίφο που την βασανίζει.
Η γλώσσα στρωτή, χωρίς κενά νοήματος και επαναλήψεις, εστιάζει στα "σωστά" σημεία, ετσι ώστε να εντείνει την απειλητική και μουντή ατμόσφαιρα, που διατρέχει όλο το έργο. Η τελευταία σκηνή ανατριχιαστική, η λύση του μυστηρίου "απειλεί' την ηρεμία του αναγνώστη...
τι να πω... απλά περιμένω εναγωνίως το επόμενο βιβλίο του.