Προσφυγικά Σαλονίκης· την ορφάνια του μικρού Θεμιστοκλή απαλύνουν ξένα, ευλογημένα χέρια, όμως αγκάθι απομένει μέσα του η άγνωστη καταγωγή του. Εμφύλιος, Σκρα· τα μελλούμενα απ’ τα χείλη μιας γυναίκας τον οδηγούν στην  Τήνο, στον μεγάλο έρωτα και στον μεγάλο πόνο.

Ο Θεμιστοκλής, με τον νεογέννητο γιο του, Άλκη, ψάχνει τρόπο και τόπο να στεγάσει τη δυστυχία τους. Θα τους υποδεχτεί η ταραγμένη Αθήνα του ’50 κι αργότερα μια παράξενη επαρχιακή κωμόπολη, η Επίκληρος. Από το σπίτι της φιλόξενης Μικρασιάτισσας Λένας θα βρεθούν σ’ εκείνο της μελαγχολικής Ελένης, και από την άδολη προσφορά θα οδηγηθούν στον τόπο όπου ένας ιδιότυπος ρατσισμός θα τους πληγώσει, δημιουργώντας δυνατές φιλίες και αβυσσαλέα  μίση.

Καθώς τα χρόνια κυλούν, ο Θεμιστοκλής και ο συγκλονιστικός Άλκης, η Ελένη, η Ερατώ και η Θάλεια θα βρεθούν μπλεγμένοι στο γαϊτανάκι του πόνου, του έρωτα και του μίσους, και θα βιώσουν τα όρια της προσφοράς και της θυσίας.

Άνθρωποι χτυπημένοι από τη μοίρα και τη ζωή αφήνουν τ’ αχνάρια τους σε μια Ελλάδα που πληγώνεται και πληγώνει, αναζητώντας ταυτότητα και ευτυχία.

Είχα διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της Θεοδωρίδου κ πραγματικά ενθουσιάστηκα. Διαβάζοντας την περίληψη του νέου της βιβλίου, ενδόμυχα κατάλαβα πως θα ήταν πολύ ενδιαφέρον.

Η ανάγνωση ήταν μια απόλαυση... 

Η συγγραφέας, παράλληλα με την πλοκή της ιστορίας, μεταφέρει τον αναγνώστη στους διαδρόμους της ιστορίας της Ελλάδος, απλά και άμεσα, χωρίς εντυπωσιασμούς κ περιττές λεπτομέρειες. Μου αρέσει το γεγονός πως ο χαρακτήρας του κάθε ήρωα, αλληλοεπιδρά κ στην ουσία αποτελεί "γέννημα" της εποχής του. Το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον διαμορφώνει τα "χνάρια" πάνω στα οποία περπατά κ χαράζει τη ζωή του. 

Όπως κ η ίδια η ζωή του καθενός μας, που απλά,  καθώς κυνηγούμε καθημερινά το χρόνο με την ψευδαίσθηση πως θα τα προλάβουμε όλα, υφαίνεται κ διαμορφώνεται από τα όσα διαδραματίζονται, πέρα κ έξω από εμάς.

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα της καταγωγής που θίγεται στο βιβλίο. Δεν το κρύβω πως υπέκυψα στον πειρασμό κ μελέτησα το ... δεύτερο δακτυλο του ποδιού μου!!! :-) 

Άραγε πόση σημασία έχουν οι ρίζες, οι πρόγονοί μας; Τους νιώθουμε αμυδρά μέσα μας να μας κατευθύνουν ή αποτελούν μια επινόηση του καθενός από εμάς στην προσπάθεια να αυτοπροσδιοριστούμε;

Έτσι κ ο ήρωας του βιβλίου-προσωπικα αγαπημένος-ψάχνει να βρει τις ρίζες του. Να νοιώσει, όπως ο πατέρας του, πως ανήκει κάπου, πως έχει ριζώσει, χωρίς να αμφισβητείται από κανέναν. Παράλληλα με δύναμη ψυχής κ απίστευτη θέληση καθορίζει και χαράζει τη ζωή του, ακόμα κ αν όλοι είναι εναντίον του.

Τελικά το καλό μυθιστόρημα, ξεχωρίζει τόσο από την ικανότητα του να ταξιδεύει τον αναγνώστη, όσο και από τη δύναμη που έχει να ενημερώνει, να μαθαίνει κ να προκαλεί περαιτέρω προβληματισμό. Το παρόν βιβλίο της Θεοδωρίδου φέρνει σε πέρας και τους δύο στόχους, γι αυτό κ πρέπει να κατέχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη του καθενός.

Η Ιφιγένεια έπιασε τα γέρικα χέρια της μάνας της και τα σκέπασε με τα δικά της. «Πώς με λένε;» έκανε την αγωνιώδη ερώτηση. «Θυμάσαι; Πες μου… με θυμάσαι;» Περίμενε με κομμένη την ανάσα, θαρρείς κι από την απάντηση της Χαράς εξαρτιόταν η ύπαρξή της. Η Χαρά ξερόγλειψε τα χείλη αργά. «Ιφι… Ιφι…» ψέλλισε τέλος και τα δάκρυα κύλησαν απ’ τα μάτια της κόρης. Δόξα τω Θεώ, δεν είχε πάει στράφι η θυσία της. Η μάνα της δεν την είχε ξεχάσει…

Ο κόσμος της Ιφιγένειας ήταν αληθινή ευλογία μέχρι εκείνη τη λευκοντυμένη μέρα που άρχισε να διαλύεται και να κατακλύζουν τη ζωή της απώλειες και προδοσίες: o πατέρας της, η μεγάλη της αδυναμία. η μητέρα της, το αιώνιο στήριγμά της. η δουλειά της. ακόμη κι αυτός ο έρωτας της ζωής της, ο άντρας της. Η ώρα που θα αντιμετωπίσει τις αλήθειες της ζωής της έχει φτάσει. Μένει τώρα να διαπιστώσει αν οι όρκοι της αγάπης θα χωρέσουν τη θυσία της ή θα γυρίσουν την πλάτη στους πληγωμένους καιρούς.

Η ιστορία μιας γυναίκας που ρισκάρει να χάσει τα πάντα, γιατί δε θέλει να ρισκάρει να χάσει τον εαυτό της.

Ένα καλό βιβλίο. Ξεκινά χαλαρά μα έπειτα αναδεικνύει ένα θέμα που αν δεν το έχουμε βιώσει στην οικογένεια μας ή σε στενό περιβάλλον, δεν του δίνουμε τη δέουσα σημασία. Αλτσχάιμερ... μια αρρώστια ύπουλη, μεθοδική, επεκτανόμενη σταδιακά, που καταλήγει να αφαιρεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να λυγίζει ψυχικά, όχι μόνο εκείνον που την υφίσταται, αλλά και τους γύρω του.

Η συγγραφέας φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά το θέμα της. Μέσα από γλαφυρή περιγραφή και συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές παραθέτει το δράμα της ηρωίδας, η οποια μένει μόνη, χωρίς τη βοήθεια των αδελφών της και έπειτα χωρίς τη στήριξη του συζύγου της, να φροντίζει τη μητέρα της, η οποία σταδιακά εμφανίζει όλα τα στάδια της αρρώστιας. Παρακολουθούμε την επιμονή, την αγάπη και την καρτερία της, τα ξεσπάσματα και τη μοναξιά που νιώθει στη συμβίωση με τη μητέρα της, ανειλημμένη φροντίδα η οποία απορρέει από το χρέος της κοπέλας απέναντι στους γονείς της. Να θυσιάσει τον εαυτό και το γάμο της ή να σταθεί μέχρι τέλους απέναντι στις δυσκολίες των ατόμων που της πρόσφεραν πάρα πολλά, πέρα από το δώρο να τη φέρουν στη ζωή;

Όλο το βιβλίο διέπεται από αυτό το ερώτημα: τι είναι άραγε ποιο σημαντικό, η ζωή μας ή ο σκοπός, το ιδανικό- όποιο κι αν είναι αυτό- πάνω στο οποίο πρέπει να τη δομήσουμε; Η ηρωίδα απαρνιέται τη μέχρι τότε ήσυχη ζωή της, μπαίνει σε μια καθημερινότητα σκληρή, που καταστρέφει όποια προσπάθεια υπομονής και βελτίωσης, καθώς η αρρώστια όλο και χειροτερεύει. Στο τέλος βιώνει τη στήριξη της οικογένειας της, ωστόσο η αίσθηση οτι η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, διαχέεται σε όλες τις σελίδες του βιβλίου.

Αυτό είναι που μου άρεσε. Το βιβλίο αυτό απέχει από το συνηθισμένο μοτίβο τέλος καλό-όλα καλά και παρουσιάζει τη ζωή όπως είναι: εκεί που όλα νομίζεις οτι τα έχεις, πάντα προκύπτει κάτι απρόσμενο, που ταρακουνά συθέμελα τον κόσμο σου. Το θέμα είναι ποιος από όλους εμάς έχει  τη δύναμη να το αντιμετωπίσει και ποιος θα συνθλιβεί από την πίεση και την καθημερινότητα. 

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως η ζωή μας δομείται και υφαίνεται από τον σκοπό που έχουμε προσδώσει σε αυτήν και όχι από τον σκοπό και το νόημα που θα θέλαμε αυτή να έχει ....