Η περιήγηση ενός Αμερικανού φιλέλληνα στον κόσμο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και η μανική του προσήλωση στον αγώνα των λαών ενάντια στην απολυταρχία δίνουν αφορμή να ξεδιπλωθούν πέντε χρόνια πολέμου και ονείρων, από τον ξεσηκωμό της Μακεδονίας ως τα βουνά του Ασπροπόταμου, της Ρούμελης κι από κει στο έγκλειστο Μεσολόγγι.

Η "Αηδονόπιτα" είναι ένα μυθιστόρημα μιας μεγάλης περιπέτειας, που στις σελίδες του συναντάμε τον Νικόλαο Παπάφη, τον Κασομούλη, οπλαρχηγούς της Ρούμελης και του Ολύμπου, τον Μπάιρον, ακόμα και τον Ανώνυμο, τον συγγραφέα της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Είναι ένα βιβλίο στραμμένο στον αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία και αυτοδιάθεση, μα πιο πολύ στο ζεστό κουκούλι του έρωτα, που είναι ο δρόμος και ο βατήρας της άλλης ελευθερίας, της υπαρκτικής. Όλα αυτά συμβαίνουν στις ατραπούς μεγάλων ταξιδιών, καθώς η ανθρώπινη μοίρα, δεμένη πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι, χαρτογραφεί με το βλέμμα της τα έσχατα του ωκεανού.

"Εύχομαι να βρεις στο δρόμο σου αηδόνια". 
Με αυτά τα λόγια η Λαζαρίνα αποχαιρετά αρχικά τον Γκαμπριέλ, με μια αίσθηση πίκρας και γοητείας έμεινα και εγώ, από την ανάγνωση αυτού του πραγματικά υπέροχου βιβλίου.
Ο συγγραφέας με είχε εντυπωσιάσει από το πρώτο βιβλίο του που διάβασα, τα "Ανεμώλια". Και αυτή τη φορά, η γραφή του περίεργη, μελωδική και εύηχη, μου κράτησε συντροφιά τρεις υπέροχες μέρες, καθώς με τριγύριζε στο κλίμα της επανάστασης του ΄21, μέσα από γεγονότα θυσίας, αυταπάρνησης, υπέρβασης και ανθρώπινου μεγαλείου. 
Ξένοι και Έλληνες, άνθρωποι και ανθρωπάκια, βάρβαροι και ανθρωπιστές παρατάσσονται στα μάτια μου και με προκαλούν να κάνω και εγώ το δικό μου ταξίδι στην ιστορία. 
Ο Ζουργός έχει την ικανότητα να δομεί την ιστορία του με γλώσσα ιδιότυπη, με τρομακτικά ζωντανές εικόνες, που διεγείρουν τη φαντασία του αναγνώστη, μα παράλληλα τον κάνουν να αισθάνεται οτι βρίσκεται μέσα στην πλοκή, αφουγκράζεται τις σκέψεις των ηρώων και πορεύεται μαζί τους. 
Ο ήρωας, Άγγλος φιλέλληνας Γκαμπριέλ, μαζί με το προσωπικό του ημερολόγιο, μαζί με τις λέξεις, οι οποίες τον κρατούν ζωντανό στη λαίλαπα της μάχης και του τρόμου, απευθύνεται έμμεσα στον αναγνώστη, του επιτρέπει να τον συντροφεύει στις ήττες και τις επιτυχίες του. 
Ο τόνος χαμηλόφωνος, εξομολογητικός και υποβλητικός, δημιουργεί την αίσθηση της ανυπομονησίας, της περιέργειας, η σκηνή της εξόδου του Μεσολογγίου, απλά συγκλονιστική. 
Η αίσθηση της επικείμενης μάχης... 
"θέλω να με τριγυρίσεις απόψε" λέει η Λαζαρίνα στον Γκαμπριέλ, μέσα στα χαλάσματα της πόλης, μέσα σε συνθήκες πείνας, υποσιτισμού, όταν η ελπίδα έχει πια χαθεί για τους κατοίκους, όταν έξω από την πόλη, οι βάρβαροι περιμένουν την τελευταία ανάσα των πολιορκημένων... 
εκείνος πιάνει το χέρι της και περπατούν μαζί...
Στο τέλος εχθροί και φίλοι γίνονται ένα, δεν ξεχωρίζουν στην πορεία της ιστορίας, ο καθένας ακολουθεί το δρόμο της μοίρας που του αναλογεί... μια μοίρα μπολιασμένη από τις ίδιες ρίζες της αρχής και του τέλους, μα προορισμένη να χαράξει το δικό της δρόμο στην ανθρώπινη ιστορία, προσπαθώντας, αν τα καταφέρει, να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος.
Ένα ιστορικό αφενός μυθιστόρημα, το οποίο καταφέρνει να "μιλήσει" στην ψυχή του αναγνώστη, καθώς ο πυρήνας του βρίσκεται στη δύναμη που κινεί τον κόσμο: τα όνειρα του ανθρώπου και η προσπάθεια του να τα πραγματοποιήσει, ανεξάρτητα από το τίμημα που θα χρειαστεί να πληρώσει...
 

 Τα Ανεμώλια είναι ένα βιβλίο για την αντρική φιλία και τη φυγή. Μια παρέα φίλων από παιδιά δραπετεύει μ’ ένα ιστιοπλοϊκό στην αρχή του καλοκαιριού αφήνοντας πίσω για πάντα όλη την προηγούμενη ζωή τους. Μέσα από τις περιπέτειες του ταξιδιού, το πικρό χιούμορ, τα απρόοπτα και την παλινδρομική μνήμη του αφηγητή αναδύεται ο πρόσφατος νεοελληνικός μηδενισμός και η δίνη στην οποία έχει πέσει η χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια.
 

Ανεμώλια στη γλώσσα του Ομήρου είναι τα λόγια του ανέμου, τα μάταια, τα ανώφελα. Σ’ αυτό το μυθιστόρημα που το διατρέχει μια συνεχής συνομιλία με τον ομηρικό κόσμο, ανεμώλια είναι η διαφυγή από τον κόσμο της αρσενικής απελπισίας, η απόδραση από την ασφυκτική καθημερινότητα αλλά και η δίψα για την αναζήτηση της νεότητας κι εκείνης της ομορφιάς που καταλύει τον χρόνο.

Το διάβασα αρκετό καιρό πριν, μα η αλήθεια είναι πως ακόμα το σκέφτομαι και με έχει επηρεάσει βαθιά. 

Δεν τον ήξερα τον Ζουργό, μα από τη στιγμή που τελείωσα το βιβλίο, έγινε ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.

Η ιστορία αφορά τη σχέση πέντε φίλων, μεσηλίκων, οι οποίοι στην ώριμη ηλικία τους αποφασίζουν να ξαναβρούν τη χαμένη παιδικότητα τους. Χάνονται από φίλους, γνωστούς, οικογένεια, σε ένα κότερο, στην προσπάθεια τους να επαναπροσδιορίσουν τις αξίες και τα ιδανικά που τους καθόρισαν στα παιδικά τους χρόνια. 

Η γραφή του Ζουργού με εντυπωσίασε. Παραστατικός λόγος, φράσεις και λεξιλόγιο που μαρτυρούν την πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας, ύφος μυστηριακό και γλαφυρό, νότες αισιοδοξίας μα και θλίψης, με έκαναν να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. 

Παρ' όλο που ήμουν προκατειλημμένη σχετικά με τα βιβλία που αφορούν τους άνδρες και τις μεταξύ τους σχέσεις, εντάχθηκα νοερά στην παρέα τους και αφέθηκα σε μνήμες παλαιότερες, μνήμες αγοριών, ελπίδες, όνειρα, καταστάσεις που "σφραγίζουν" την εφηβική ηλικία, ανεξαρτήτως φύλου και οδηγούν στη μεταμόρφωση του παιδιού σε άνδρα και γυναίκα.

Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, άλλοτε ονειροπόλοι, άλλοτε ρεαλιστές, ωμοί και κυνικοί, προσπάθησαν να απαρνηθούν τις λάθος επιλογές που έκαναν στη ζωή τους και κίνησαν για ένα ταξίδι στο άγνωστο, ταξίδι όμως επιστροφής στη δική τους Ιθάκη. Δεν το κατόρθωσαν. Συνειδητοποίησαν πως, παντού και πάντα, όπου και αν βρεθούμε, κουβαλάμε τον εαυτό μας.

Το τέλος ήταν αυτό που έπρεπε, άσχετα αν σε εμάς τις γυναίκες, ξενίζει, όταν ένας άνδρας, νιώθει να "πνίγεται",  από μια γυναίκα ρεαλίστρια και ένα παιδί με αναπηρία. Ωστόσο ο Ζουργός, δεν προσπαθεί στο βιβλίο του να δικαιολογήσει κανένα, και προσωπικά, αυτό με ενθουσίασε. Ο συγγραφέας κινείται αποστασιοποιημένα από τους ηρωές του, ακόμα και αν γράφει σε α' ενικό πρόσωπο, ακόμα και αν είναι πρωταγωνιστής.

Τονίζει την "Οδύσεια" του κάθε ανθρώπου, την προσπάθεια του να συμπλεύσει με τη ζωή που "πρέπει" να ακολουθεί, ζωή καθορισμένη μέσα στα στενά πλαίσια και όρους της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει. Καταλήγει στην υποταγή του καθενός στους κανόνες, ωστόσο τονίζεται η σημασία της επανάστασης της ψυχής, του βαθύτερου εαυτού μας, που δεν μπορεί να περιορίζεται μέσα στα στεγανά πλαίσια της καθημερινότητας και τολμά να ονειρεύεται.