Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;

Στην Αθήνα της κρίσης μια γυναίκα εξαφανίζεται κι η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Στην προσπάθειά της να τη βρει, η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη, τον άνθρωπο που από λάθος έστειλε η ίδια πριν από λίγα χρόνια στη φυλακή. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, όμως ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Και πώς να είναι; Η ζωή του διαλύθηκε κι οι αγαπημένοι του τον ξέχασαν. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, κι αυτόν πλέον ο Διομήδης τον λογαριάζει γι’ αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι της ζωής κι ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων.
Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και διανύουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.

    Αγάπησα τη γραφή της συγγραφέως στο "Πέτρα και Μέλι", το προηγούμενο βιβλίο της και γι αυτό όταν ξεκίνησα να διαβάζω τους δρόμους της λήθης ήξερα οτι δε θα απογοητευόμουν. 

   Οι ήρωες και στα δυο βιβλία της είναι τόσο ολοκληρωμένοι, σκιαγραφούνται με μια απλότητα μα και γεμάτοι μυστήριο, άνθρωποι δηλαδή της διπλανής πόρτας, καθημερινοί. Ο ρυθμός της ιστορίας αργός στην αρχή, στήνει τον καμβά για μια πλοκή που θα ενώσει τους χαρακτήρες σταδιακά, μέσα από ανατροπές και αγωνία. Μυστικά, λάθη του παρελθόντος, "τραυματισμένες" ψυχές και προσπάθεια για εξιλέωση μπερδεύονται μπροστά στον αναγνώστη, μαζί με την προβολή της σημερινής καθημερινότητας, μιας κοινωνίας σκληρής και απάνθρωπης. 

   "Φλύαρο" σε νόημα, χωρίς περιττές λεπτομέρειες, το απόλαυσα από την αρχή έως το τέλος του!

Όλους με κάποιο τρόπο μας σημαδεύει ο τόπος μας, πόσο μάλλον αν αυτός λέγεται Μάνη. Ο αέρας που μπαίνει σφυρίζοντας στις πολεμότρυπες των πύργων ακόμα ψιθυρίζει ιστορίες για πειρατές και δικιωμούς. Μοιάζουν παλιές και ξεχασμένες, όμως δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ένα ατύχημα με τραγική κατάληξη γίνεται αιτία να αναβιώσει μια ξεχασμένη βεντέτα σε ένα χωριό της Μέσα Μάνης. Ο Οδυσσέας, δεκαπέντε χρονών, αναγκάζεται να φύγει από τον τόπο του για να ζήσει κοντά στο θείο του, που είναι εγκατεστημένος από χρόνια στη Νέα Υόρκη. Επιστρέφει, δεκαεπτά χρόνια μετά, να κλείσει τους παλιούς λογαριασμούς. Όμως σ’ αυτή την πρώτη του επιστροφή, ανέλπιστα, τον περιμένει ο έρωτας. Ένας φλογερός έρωτας που τα σαρώνει όλα. Παρελθόν και παρόν κι ακόμα περισσότερο το μέλλον.
Δυο επισκέψεις στην πατρώα γη με διαφορά δεκαεπτά χρόνων. Δυο καλοκαίρια. Πολύ λίγος χρόνος για να χορτάσεις μια επιστροφή, αρκετός για να ζωντανέψει το παρελθόν που σε καταδιώκει. Να αγαπήσεις, να προδοθείς,  να προδώσεις. Να διεκδικήσεις εκείνο που σου χρωστάει η ζωή και να το χάσεις. Για πάντα;

Εξαιρετικό. Απλά. 
Ένα βιβλίο ποταμός συναισθημάτων, έντονων συγκινήσεων, μιας αγάπης απόλυτης και ολοκληρωτικής, γι αυτό και καταδικασμένη... να κατανοηθεί η σημασία της μόνο μέσα από τον πόνο και τη φθορά του χρόνου... τη βρίσκεις στο τέλος και καταλαβαίνεις πως πάντα αυτήν έψαχνες...
Στρωτή γραφή, αρμονική παράθεση των γεγονότων, ένας ήρωας που σε κατακτά ολοκληρωτικά: 
ένας άνδρας μέσα στο σώμα και στις μνήμες παιδιού, με μια μοίρα άδικη και έναν χαρακτήρα απόλυτο και δυναμικό, ο οποίος στρέφεται πάντα ασυνείδητα κατά των αναγκών και της θέλησης του, πληγώνει, μα πιο πολύ πληγώνεται ο ίδιος.
Οι σελίδες πολλές, μα η αναγνωστική απόλαυση δε σταματά λεπτό, μέσα από εναλλαγές σκηνών, το απροσδόκητο και τη σύγκρουση χαρακτήρων, η οποία αναδεικνύει καλύτερα τα ανθρώπινα πάθη, αδυναμίες, όνειρα και ελπίδες για το μέλλον.
Κλείνεις το βιβλίο χαμογελώντας, μα ....
η αίσθηση του χρόνου που περνά, ο εγωισμός, τα πάθη, τα λόγια που θέλησες και δεν είπες ποτέ, εκείνο το κάτι που έπρεπε να κάνεις μα δεν το τόλμησες ...αναρωτιέσαι... άραγε η ζωή είναι σαν ένα μυθιστόρημα; 
άραγε η αυριανή μέρα θα φέρει για μένα, όπως και στον ήρωα μια δεύτερη ευκαιρία;....