Μπορεί κανείς να περάσει όλη του τη ζωή χωρίς να καταλάβει ότι αυτό που ψάχνει βρίσκεται μπροστά στα μάτια του.
15 Ιουλίου 1988. Η Έμμα και ο Ντέξτερ γνωρίζονται τη νύχτα της αποφοίτησής τους. Την επόμενη ημέρα ο καθένας πρέπει να πάρει το δρόμο του.
Άραγε πού θα βρίσκονται τον επόμενο χρόνο, την ίδια ημέρα; Και τον επόμενο; Θα ανακαλύψουν ότι είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο;

Πάντα αμφέβαλλα για τα βιβλία που γίνονταν ταινίες. Τα θεωρούσα (μάλλον και τα θεωρώ) ευκαιριακά,  χωρίς βαθύτερο προβληματισμό και ουσιαστικό νόημα, που αναλώνονται στα επιφανειακά, με μόνο σκοπό τη χαλάρωση του αναγνώστη και τις υψηλές πωλήσεις.

Το παρόν βιβλίο το έφερε η αδερφή μου, πιστή στην άποψη της οτι "είναι πολύ καλό". Δε με ενθουσίασε. Επειδή όμως σπάνια αφήνω ένα βιβλίο στη μέση, το διάβασα, μάλλον προκατειλημμένα. Το θετικό του πράγματος είναι, οτι αποδείχθηκε απρόσμενα καλό. Βέβαια αυτό το συνειδητοποίησα όταν το τελείωσα, καθώς μου άφησε μια πικρή γεύση (καθώς είμαι, ακόμα στα 32 μου, αθεράπευτα ρομαντική), αφού, πέρα από τη συνειδητοποίηση του έρωτα των δύο πρωταγωνιστών, δυστυχώς η μοίρα στάθηκε σκληρή απέναντί τους.

Σε γενικές γραμμές είναι ευκολοδιάβαστο, με ωραίους διαλόγους και εναλλαγές σκηνών, που κεντρίζουν την περιέργεια και σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα γίνει παρακάτω. Βέβαια, το όλο σκηνικό παραπέμπει σε σενάριο ταινίας, οι ήρωες, ο κλασικά ατίθασος, αλλά και ευαίσθητος άντρας και η γοητευτική, σεμνή και καλόκαρδη φίλη του, αποτελούν συνηθισμένο μοτίβο σε βιβλία αγάπης. 

Σε σχετική κριτική για το βιβλίο διάβασα, οτι το συγκεκριμένο ανάγνωσμα δεν προσφέρει τίποτα, καθώς δεν αποτελεί αφορμή για προβληματισμό. Θα διαφωνήσω.

Προσωπικά, δεν εστίασα στο τι γίνεσαι τελικά στη ζωή σου, από που ξεκινούν τα όνειρά σου και πού καταλήγεις, όπως προσπαθεί - ατυχώς- να πείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου για την πρόθεση του συγγραφέα. 

Αυτό που με κέρδισε ήταν η διαπίστωση του πόσο γρήγορα κινείται η ζωή γύρω μας, η αλλαγή της καθημερινότητας μας, την οποία δεν την αντιλαμβανόμαστε. Αποτέλεσμα είναι να χάνουμε στιγμές με ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν για εμάς. Θα κρατήσω μια φράση από το βιβλίο, που πιστεύω συνοψίζει το καλύτερο που έχει να δώσει προς τους αναγνώστες του

" ... για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε πως βρισκόταν εκεί ακριβώς που έπρεπε να είναι, στο σπίτι του"  .