Θα μπορούσε ένας εφιάλτης να χρησιμοποιηθεί ως φονικό όπλο;

Αυτό είναι το παράξενο ερώτημα που αντιμετωπίζει ο Ντέιβ Γκάρνεϊ στο νέο best seller του John Verdon. Ο κορυφαίος ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, καλείται να λύσει έναν ακατανόητο γρίφο: τέσσερα άτομα που ζουν σε διαφορετικά μέρη της χώρας, χωρίς φαινομενικά να τους συνδέει τίποτα μεταξύ τους, βλέπουν το ίδιο όνειρο - έναν τρομακτικό εφιάλτη με ένα ματωμένο στιλέτο με λαβή σε σχήμα κεφαλιού λύκου. Και οι τέσσερις βρίσκονται με κομμένες τις φλέβες -κάτι που δείχνει πως έχουν αυτοκτονήσει- και το όπλο που έχουν χρησιμοποιήσει όλοι τους είναι ένα στιλέτο με λαβή σε σχήμα κεφαλιού λύκου.

Οι υποψίες της αστυνομίας εστιάζουν αμέσως στον Ρίτσαρντ Χάμοντ, έναν αμφιλεγόμενο ψυχολόγο που κάνει συνεδρίες υπνοθεραπείας στο Σαλέ Γουλφ Λέικ, ένα παμπάλαιο, τρομακτικό πανδοχείο στα βουνά Αντιρόντακ - το μέρος όπου τα τέσσερα θύματα είχαν επισκεφθεί τον Χάμοντ λίγο πριν πεθάνουν.

Προβληματισμένος από τα παράξενα κενά της επίσημης εξήγησης, ο Γκάρνεϊ αποφασίζει να κάνει τη δική του έρευνα - κάτι που τον βάζει στο στόχαστρο όχι μόνο ενός ψυχρού δολοφόνου και της τοπικής αστυνομίας, αλλά και των μυστικών υπηρεσιών. Οι εχθροί του Γκάρνεϊ, ανελέητοι σαν τη χιονοθύελλα που τον έχει αποκλείσει στο ανατριχιαστικό περιβάλλον της Λίμνης των Λύκων, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κρατήσουν μακριά από την αλήθεια, φτάνοντας στο σημείο να βυθίσουν στην παράνοια την αγαπημένη του γυναίκα, τη Μάντλιν.

Με τα ψυχικά του αποθέματα εξαντλημένα, ο Γκάρνεϊ είναι τώρα αναγκασμένος να ριχτεί σε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στον πιο τρομακτικό αντίπαλο που έχει ποτέ αντιμετωπίσει.

Αγαπώ τον Βέρντον. Τη γραφή του, το μυστηριώδες, αυτήν την σκοτεινή αίσθηση που σε ακολουθεί σε κάθε βιβλίο του. Ο ντετεκτιβ Γκάρνεϋ, θρυλική και αγαπημένη μορφή, για τη σιγουριά, τη σκέψη του, τον απίθανο τρόπο του να λύνει κάθε υπόθεση. 

Είχα καιρό να τον διαβάσω, γι αυτό και ίσως περίμενα περισσότερα. 

Δεν ήταν οτι το βιβλίο δεν είναι καλογραμμένο. Όλα, καθώς ξεκινούν, σε τραβούν σε μια φρικτή ιστορία, σε ένα ανατριχιαστικό καταφύγιο, στην καρδιά του χειμώνα, γυρίζεις τις σελίδες με μια ύπουλη ανατριχίλα..

Είναι εκεί, προς το τέλος, όπου συνήθως ο Βέρντον κορυφώνει την ένταση, που ο Γκάρνεϋ αναδεικνύεται αδιαμφισβήτητα ένας από τους πιο αγαπημένους ήρωες.. δυστυχώς εδώ πλεονάζουν οι λεπτομέρειες και λείπει η αίσθηση της απειλής, του αναπάντεχου, αυτής της λεπτής γραμμής που διαχωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία και κάνει τον αναγνώστη να γυρίζει πίσω του διαρκώς..

Σκέψου έναν αριθμό. Έναν οποιοδήποτε.
Δες πόσο καλά γνωρίζω όλα σου τα μυστικά. Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις στο γράμμα που έλαβε μυστηριωδώς ο Μαρκ. Και ήταν μόνο η αρχή. Μια σειρά από παράξενα στιχάκια με αμφίσημα μηνύματα και γρίφους οδηγούν τον Μαρκ να ζητήσει βοήθεια από τον παλιό του συμμαθητή και διάσημο ντετέκτιβ, Ντέιβ Γκάρνεϊ. O Ντέιβ, 40χρονος συνταξιούχος αστυνομικός με εξαιρετικές επιτυχίες στην εξιχνίαση εγκλημάτων με κατά συρροή δολοφόνους, προσπαθεί να προσαρμοστεί στους ήρεμους πια ρυθμούς της νέας του ζωής. Όμως, μπροστά στην έκκληση του φίλου του το αστυνομικό δαιμόνιο ενεργοποιείται, οδηγώντας τον ξανά σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

 Η Τζίλιαν Πέρι, ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, παντρεύεται τον διάσημο ψυχίατρο Σκοτ Άστον. Μπροστά της ανοίγεται ένας ευτυχισμένος δρόμος όμως κατά τη διάρκεια της γαμήλιας δεξίωσης βρίσκεται άγρια δολοφονημένη. Τα στοιχεία οδηγούν σε αδιέξοδο. Είναι ώρα να αναλάβει δράση ο ντετέκτιβ Ντέιβ Γκάρνεϊ...Αν και έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από την υπόθεση με τους Αριθμούς, ο Γκάρνεϊ αποφασίζει να θυσιάσει την ειδυλλιακή ηρεμία του αγροκτήματός του και να αποδυθεί σε έναν αγώνα για τον εντοπισμό του ψυχοπαθούς δολοφόνου. Με την αναλυτική μεθοδολογία του ανακαλύπτει πτυχές του μυστηρίου, αλλά ταυτόχρονα βάζει σε κίνδυνο κοντινά του πρόσωπα.


 Είχα ακούσει πολλές κριτικές, θετικές - αρνητικές για το άνευρο, καταθλιπτικό story και ακριβώς για τις δεύτερες αποφάσισα να διαβάσω Verdon.
Ο ντετέκτιβ Γκάρνει... αγαπημένος ήρωας, ο τύπος που φαντάζομαι σε μυθιστορήματα που ολοκληρώνουν το ρόλο τους και με κάνουν να χαίρομαι που δεν σπατάλησα το χρόνο μου σε πολυκαιρισμένες σειρές της τηλεόρασης ή σε λίγο περισσότερο ύπνο. 
Και τα δύο βιβλία με κράτησαν αρκετές ώρες ξάγρυπνη, μα το πιο ωραίο ήταν η αίσθηση της ανυπομονησίας, αυτό το κάτι που τριγυρίζει στο μυαλό σου όλη μέρα σαν κάτι να έχεις αφήσει μισοτελειωμένο, σαν κάτι να λείπει. 
Η ιστορία δομείται γύρω από έναν κεντρικό άξονα, αυτόν του ικανότατου ντετέκτιβ και το πάθος του για την εξιχνίαση των εγκλημάτων. Προσπαθεί να αφοσιωθεί στην οικογένεια, μα γνωρίζει πως ολοκληρώνεται μέσα από το πολύχρονο επάγγελμά του, να αναλύει, να σκέφτεται, να αναμετριέται με το έγκλημα, μα κυρίως με τον εαυτό και τις προσωπικές φοβίες του. 
Σοβαρός, ήρεμος, συγκροτημένος, μα ταυτόχρονα απομονωμένος από όλους, με μυστικά και απωθημένα.
Μέσα από συνεχείς ανατροπές και νέες εξελίξεις, τα "αδιέξοδα" της υπόθεσης και την παράθεση λεπτομερειών που πλαισιώνουν τη μουντή ατμόσφαιρα, η αγωνία εντείνεται και διατηρείται στην κορύφωση σχεδόν μέχρι το τέλος. Ο ήρωας και η οικογένεια του απειλούνται άμεσα, η αίσθηση του επικείμενου κακού είναι διάχυτη παντού...
Υπέροχο το μελαγχολικό και καταθλιπτικό κλίμα που κυριαρχεί στα βιβλία, ο ήρωας μέσα από το πρίσμα της λογικής καταφέρνει σταδιακά να κορυφώσει την ένταση και ακριβώς χάρη στην... άνευρη και επίπεδη αφήγηση, χωρίς δραματικές εξάρσεις και σκηνές τρόμου,ο συγγραφέας πετυχαίνει το απλό μα τόσο δύσκολο ... να σε φοβίσει...