Ένας μυστηριώδης ξένος αφήνει ένα βρέφος στις μοναχές του Σάντο Σπίριτο. Ένα μικρό ασημένιο κλειδί κρυμμένο στα σπάργανα του κοριτσιού είναι το μόνο στοιχείο για την ταυτότητά της.

Η μοναδική οικογένεια που έχει γνωρίσει η Ρόζα είναι οι μοναχές που την ανέθρεψαν. Όταν γίνεται δεκαπέντε ετών, φεύγει από το μοναστήρι και πάει να εργαστεί ως γκουβερνάντα της κόρης ενός μαρκησίου και της αλλόκοτης, τρομακτικής συζύγου του. Το σπίτι τους είναι αριστοκρατικό, αλλά μια κατάρα βαραίνει πάνω του, και η Ρόζα διχάζεται ανάμεσα στην επιθυμία της να μάθει την αλήθεια και στο φόβο της για τον αντίκτυπο που αυτή η αλήθεια θα έχει στην ίδια.

Στο μεταξύ, το παγερό χέρι του φασισμού τυλίγεται γύρω από την Ιταλία. Κανείς δεν είναι πια ασφαλής. Η Ρόζα θα βρεθεί αντιμέτωπη με απερίγραπτη σκληρότητα. Μοναδικά της όπλα για να επιβιώσει είναι η ευφυΐα της, η αποφασιστικότητά της... και η τόσο ιδιαίτερη ικανότητά της να αγαπά.

Μου άρεσε και μάλιστα πολύ.

      Ξεκίνησε δυναμικά και σε όλη τη διάρκεια της πλοκής η όμορφη, στρωτή γραφή, η παρουσίαση των χαρακτήρων και μιας εποχής σκληρής και φοβισμένης, κρατούσε το ενδιαφέρον μου αμείωτο.

     Τα συναισθήματα πολλά, συνεχείς ανατροπές και κρυφά ερωτηματικά, αγάπες παλιές και καινούργιες, προσπάθεια για επιβίωση και αξιοπρέπεια συνάμα, μέσα σε έναν κόσμο που προσπαθεί να επεξεργαστεί το παράλογο του ανθρώπινου μυαλού..

     Ένα προσεγμένο βιβλίο από άποψη παρουσίασης των γεγονότων και των ηρώων, ικανό να σε παρασύρει στην αλήθεια του για ώρες.

Στο είδωλο του καθρέφτη έβλεπα το μπουντουάρ με τις κούκλες ματριόσκα στημένες στη σειρά. Έκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα μια χρυσή γραμμή να εκτείνεται από τη Σαγκάη ως τη Μόσχα. «Μαμά, μαμά», είπα από μέσα μου, «να προσέχεις. Κοίτα να επιζήσεις και θα επιζήσω κι εγώ, μέχρι να μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε».
Η Λευκή Γαρδένια, ξεκινώντας από μια περιοχή κοντά στα σινο-ρωσικά σύνορα κατά τις τελευταίες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας και μιας κόρης που τις χωρίζει ο πόλεμος. Σε μια συνοικία της πόλης Χαρμπίν, καταφύγιο για τις ρωσικές οικογένειες από την εποχή της ρωσικής κομμουνιστικής επανάστασης, η Αλίνα Κόζλοβα πρέπει να πάρει μια οδυνηρή απόφαση αν επιθυμεί να ζήσει η μοναχοκόρη της, η Άνια.
Η Λευκή Γαρδένια διατρέχει κουλτούρες και ηπείρους, από τα μαγευτικά νυχτερινά κέντρα της Σαγκάης ως τη σκληρή ψυχροπολεμική σοβιετική Ρωσία της δεκαετίας του 1960, από ένα ερημικό νησί στον Ειρηνικό σε μια νέα ζωή στη μεταπολεμική Αυστραλία. Και η μητέρα και η κόρη πρέπει να κάνουν θυσίες, αλλά μήπως το τίμημα της επιβίωσης είναι πολύ υψηλό; Και, το σημαντικότερο, θα ξαναβρούν η μία την άλλη;
Ένα συναρπαστικό, καλογραμμένο αφήγημα
για τη νοσταλγία και τη συγχώρεση, γεμάτο επεισοδιακά συμβάντα και ιστορικές λεπτομέρειες.

Ένα βιβλίο παράξενο. Όχι τόσο από άποψη ιστορίας και θεματολογίας, όσο από την όλη ατμόσφαιρα και αίσθηση που μου μετέδιδε. Άργησα να το τελειώσω και δεν ήταν λόγω των χριστουγεννιάτικων εορτών. 
Η αρχή δύσκολη, λίγο αδιάφορη, λίγο κακογραμμένη, χωρίς νεύρο και ζωντάνια, μια ηρωίδα "αδιαμόρφωτη", χωρίς χαρακτήρα. Η  γραφή λίγο άτονη και φλύαρη σε ορισμένα σημεία πολλές φορές κουράζει. Η πλοκή απλά συνεχίζει και είναι από εκείνες τις στιγμές που κοιτάς ανυπόμονα τα άλλα αδιάβαστα βιβλία στη βιβλιοθήκη σου προσδοκώντας να αρπάξεις κάποιο άλλο και να αφήσεις αυτό που κρατάς ξεχασμένο στα αζήτητα.
Ευτυχώς όμως από το δεύτερο μέρος κι έπειτα όλα αλλάζουν. Η ιστορία και οι ήρωες "ανθίζουν", ιστορικά στοιχεία συμπληρώνουν την πλοκή, η αφήγηση αποκτά παλμό κ ενδιαφέρον.
Απλά ένα συμπαθητικό βιβλίο λοιπόν, μια ιστορία προδοσίας, έρωτα, αγωνίας και επιβίωσης, ενός ορφανού κοριτσιού, μέσα στο κλίμα έντονων ιστορικών γεγονότων, χωρίς όμως να κατατάσσεται στα βιβλία που θα κρατούσα οπωσδήποτε στη βιβλιοθήκη μου.